Ad gloriam beatissimae Mariae Magdalenae, de qua hodie Sancta Mater Ecclesia solemnizat pro eo, quod Deus, Dei Filius in hac femina declaravit suae divinitatis proprietatem. Cuius quidem proprietas est misereri semper et parcere. Ideo misericordia quoad effectus est maior eius iustitia, licet universae viae eius sint misericordia et veritas. Quod probatur tripliciter, scilicet:

Primo autoritatibus Secundo rationibus Tertio similitudinibus.

Primo inquam, quod Dei misericordia sit maior in effectu, quam eius iustitita probemus auctoritatibus. Unde Ps.: Miserationes eius super omnia opera eius. (Ps 144,9) Et Iac. II.: Superexaltat autem misericordia iudicium (Iac 2,13), id est misericordia superponitur iudicio. : Quia iudicium, quod cum misericordia est commendabilius est et magis placet, quia pauci vel nulli salvarentur de rigore iustitiae. Hinc Ps.: Si iniquitates observaveris Domine, Domine quis sustinebit? Quia apud te propitiatio [editio: propiticio] est. (Ps 129,3-4) : Si iudex solum esse velles,et misericors esse nolles, nullus posset tuum iudicium sustinere. Immo quilibet desperaret. Sed ego non despero sciens, quia apud te est propitiatio.

Secundo, quod Dei misericordia sit maior eius iustitia probemus rationibus. Prima ratio est ex parte suae voluntatis, quia omnes homines vult salvos fieri et omnibus misereri. I. Thimoth. II. (I Tim 2,4) Non autem omnibus vult suae iustitiae rigorem, quia iustitia ipsius non solum procedit a sua voluntate [os 059. c. 01.], sed etiam ab actu rationalis creaturae. Ita, quod quando vult Deus aliquem secundum iustitiam punire, tunc necesse est, ut procedat aliquod demeritum. Sed quando vult misereri, tunc nihil requiritur, nisi sua voluntas. Unde Ambrosius : Cuius vult, miseretur, et quem vult, indurat. Dicens miseretur Deus magna bonitate, et indurat nulla iniquitate, ut nec liberatus de suis meritis glorietur, nec damnatus de suis suppliciis conquaeratur. Ideo subdit Apostolus ibidem: Miserebor cuius miserebor, et misericordiam praestabo, cui miserebor. (Rm 9,15) Quasi diceret: Misericordiam dabo, cui danda est, et non dabo, cui danda non est. Non enim est in voluntate petentis, sed dantis. Secunda ratio, quod scilicet misericordia Dei in effectu est maior, eius iustitia est ex parte vindictae, quia licet in punitione utatur sua iustitia, tamen superabundat etiam ibi misericordia, quia semper punit citra condignum. Unde Ps.: Non secundum peccata nostra fecit nobis Deus. (Ps 102,10) Hinc etiam Bernardus in : Quam benigna et suavis est misericordia tua. Ego peccabam et dissimulabas, non continebam a sceleribus, et tu continebas a verberibus. Et certe nisi ex misericordia dissimulasset punire, iam diu multi nostrum propter peccata fuissent in poenam inferni deputati, ubi Dominus pius blasphematur. Ps.: Misericordia Dei magna super me et eruisti animam meam ex inferno inferiori.

Tertio quoque, quod misericordia Dei sit maior in effectu, quam eius iustitia probemus similitudinibus. Nam debitori quadrupliciter potest impedi misericordia. Primo si debitum misericorditer exigitur, non sicut ille servus nequam qui dicebat conservo. Redde, quod debes suffocans eum. Mat. XVIII. (Cf Mt 18,28) Secundo quando dilatio conceditur debitori. Tertio, quando solutionis terminus dividitur. Quarto dum totaliter debitum relaxatur.

Sic intelligitur Dei magna misericordia, qui est Creditor noster quotidie exspectans ad poenitentiam et misereatur. Primo cum misericordia exigit, quia pro aeterna poena debita accipiet pauca opera poenitentiae. Secundo differt de die in diem. Tertio debitum dividit partim hic in mundo, partim in Purgatorio puniendo. [os 059. c. 02.] Quarto omnia quandoque per contritionem dimittendo tam culpa, quam poena. Sic fecit Mariae Magdalenae, cui dixit: Fides tua te salvam fecit, vade in pace! (Mc 5,34) Quasi diceret: Licet merearis exclusionem a numero filiorum Dei, licet obligeris ad aeternam et acerbam poenam inferni, tamen misericors sum, igitur vade in pace. Dicitur ergo: Ecce mulier, quae erat etc. In quo quidem evangelio duo salubriter notemus documenta declaranda ad honorem beatae Mariae Magdalenae, scilicet:

Primo peccatorum formam ad misericordiam veniendi Secundo perfectorum normam per gratiam proficiendi.

Primum dixi documentum declarandum, quod notemus ex evangelio peccatorum formam veniendi ad Dei misericordiam. Nam ad Dei magnam misericordiam veniendi sunt duae viae, videlicet via innocentiae et via poenitentiae. Quarum forma ostenditur duabus Mariis. Via seu forma innocentiae ostenditur in innocente Maria, matre Christi, quae peccati alicuius poenitudine non egebat, quia nullum peccatum umquam habuit. Forma vero poenitentiae ostenditur in Maria Magdalena, quae prius universis vitiis plena fuit, sed per viam poenitentiae vere venit ad Dei misericordiam, Igitur haec omnibus nobis peccatoribus proponitur intuenda tamquam clarum salutis speculum, ac imitanda, tamquam omnis poenitentiae forma. Vis igitur, o homo peccator Dei magnam misericordiam invenire, attende hanc Mariam Magdalenam, cuius quidem poenitentiae forma ex tribus quaestionibus videbitur, scilicet:

Prima poenitentia quibus est necessaria Secunda poenitentiae quot sunt impedimenta Tertia quae est operatio ad poenitentiam dispositiva.

Prima namque quaestio ex qua videbitur Mariae Magdalenae poenitentiae forma est, quibus ipsa poenitentia est necessaria. Et respondit Thomas , quod quattuor generibus personarum convenit ipsa poenitentia, scilicet beatis in caelo, damnatis in inferno et innocentibus ac peccatoribus in mundo. Primo [os 059. c. 03.] beatis in caelo convenit poenitentia, non tamen secundum actus proprios viatoris, qui sunt plangere peccata, contristari de eis, proponere emendationem, sed secundum alios actus, qui sunt agere Deo grates pro misericordia relaxante peccata et pro gratia volendi poenituisse, et secundum Scotum habent voluntatem vindicandi peccata in se, si esset possibile vel in aliis secundum Dei iustitia. Secundo poenitentia prout capitur communiter, convenit damnatis in inferno, quibus displicent peccata et dolent. Non quia divinam bonitatem offenderunt, aut ut veniam sperarent, sed dolent solum propter poenam, quam inde sustinent. Ideo amaricati dicunt: Vae nobis, quia peccavimus (Lam 5,16), pro quibus tam acerbam poenam sustinemus, de quibus dicitur Sap. V.: Intra se gementes et poenitentiam agentes. (Cf Sap 5,3) O maledicta damnatorum poenitentia, quam numquam subsequetur venia, quam omnes impoenitentes sustinebunt post hanc vitam!

Tertio poenitentia quodammodo convenit innocentibus saltem secundum habitum vel aptitudinem et non secundum actum. Nam actus virtutis non potest esse sine materia virtutis, sed bene habitus virtutis, sicut pauper potest habere habitum magnificentiae, sed non actum, quia non habet magnitudinem divitiarum, quae sunt materia magnificentiae. A simili cum innocentes non habeant peccata commissa, quae sunt materia poenitentiae, actum poenitendi non habent, sed possunt habere habitum, ut si contingat peccare, statim volunt dolere et vindictam sibi inferre. Quarto poenitentia convenit omnibus peccatoribus, et hoc de peccatis propriis, voluntariis, praeteritis, mortiferis et recolitis propter primum de originali peccato non est necessaria poenitentia, sed solum displicentia, etiam in adultis sufficit. Propter secundum de peccato omnino involuntario non est necessaria poenitentia, quia dicit Augustinus: Omne peccatum adeo peccatum, inquantum voluntarium. Unde si aliqua femina opprimeretur per vim, non esset peccatum. Vel si quis in furia occideret hominem etc. Propter tertium [os 059. c. 04.] non est necessaria poenitentia, de futuro nondum commisso peccato nec volito, secus si haberet propositum committendi, quia de tali proposito esset necessaria. Propter quartum de peccato mortali est necessaria poenitentia non de veniali, de quibus sufficit displicentia, propter quintum de peccato omnino oblito non potest quis dolere vel poenitere, ex quo nescit, de quo doleat, nisi in generali dicens: Scio, quod multa peccata commissi, de quibus non recolo. Unde haec poenitentia, scilicet dolere de peccatis, cavere de futuris et separare veniam de eis. Sic est necessaria peccatori et accepta Salvatori, ut si quis tam magis prius fuisset, sicut sanctus Iohannes Baptista, et postea peccasset et inpoenitens obiisset, aeternaliter damnaretur. Et econverso, si omnium hominum peccata perpetrasset, quis et in vera poenitentia moreretur, salvaretur. Ideo ad eam inducit Salvator, invitant sancti, potissime haec peccatrix mulier, de qua beatus Gregorius sic dicit: Cogitanti mihi de Mariae poenitentia flere magis libet, quam aliquid dicere. Cuius enim vel saxeum pectus illae huius peccatricis lacrimae ad exemplum poenitendi non molliunt? Consideravit namque, quid fecit et noluit considerare, quid faceret. Super convivantes ingressa est, non iussa venit, inter epulas lachrimas obtulit. Discite, quo dolore ardet, quae flere et inter epulas non erubescit. Ecce clarum exemplar omnibus peccatoribus, quae non exspectavit tempus senectutis nec mortis nec infirmitatis, sed statim ut intellexit adesse suum medium, super convivantes irruit et misericordiam invenit. Vade igitur et tu, fac similiter, ut si secutus fuisti in culpa, iam sequere eam in poenitentia! Hinc Gregorius: Scriptura Sacra non solum virtutes sanctorum asserit, sed et casus innotescit, ut videamus in lapsibus, quid timere debeamus, in virtutibus quid imitari studeamus etc.

Secunda siquidem quaestio est, ex qua videbitur Mariae forma poenitentiae, quae videlicet sunt poenitentiae impedimenta, et respondet ex serie praesentis evangelii, quod quattuor, scilicet:

Primum cordis induratio Secundum mala consuetudo [os 059. c. 05.] Tertium concupiscentiae magnitudo Quartum bonitatis falsa aestimatio.

Primum impedimentum verae poenitentiae dixi esse cordis indurationem, quod in proposito malo induratur quasi lapis, ut nec conpunctione scindatur, nec verbo Dei frangatur, nec divina inspiratione immutetur, nec horrore poenae revocetur, nec sanguine Christi provocetur. O Deus aeterne, quam multi habent talia corda! O status periculosissimus talium, qui post pauca ibunt ad aeternum supplicium! Si dicas: et quid est duorum cor, cum quo itur ad aeternum ignem, ut sciam et de cetero conteram, respondet Bernardus tibi dicens: Quid est duorum cor? Ipsum est, quod nec conpunctione scinditur, nec pietate mollitur, nec movetur precibus, minis non cedit, flagellis induratur, ingratum ad beneficia, infidum ad consilia, devium ad iudicia, inverecundum ad turpia, impavidum ad pericula, inhumanum ad humana, temerarium ad divina, praesentia negligens, praeterita obliviscens, futura non providens. Ipsum est, cui praeteritorum praeter solas iniurias nihil omnino non proterit, futurorum nulla nisi ad ulciscendum prospectio est. Haec ille.

Cogita igitur sollicite, ut intelligas, si tale cor habeas, quia testimonium tunc tuae damnationis tecum fers et peribis. Iuxta illud Ecci. III.: Cor durum male habebit in novissimo. (Sir 3,27) Sed contra hoc Maria Magdalena habuit molle et contritum cor intantum, ut nihil in eo remanserat de peccati affectu, immo maximus dolor subsecutus fuerat. Ideo dicitur in evangelio: Ecce mulier, quasi diceret: ecce, quae prius erat indurati cordis, superba, Deo exosa, infamata. Mulier ideo dicitur, quia naturaliter mulieres corde sunt molliores. Hinc dicitur Ecci III.: Ubi deest mulier, ibi ingemiscit aeger (Cf Sir 36,27), id est ubi deest contritum cor, ibi aegra anima ingemiscit.

Secundum impedimentum verae poenitentiae est mala consuetudo, quae peccatorem fortiter ligat, et certe facilius est mala cavere, quam consuetudine evitare. Ideo dicitur Hier. XIII.: Si Aethiops potest mutare pellem suam et pardus varietates suas, et vos potestis benefacere [os 059. c. 06.], cum didiceritis malefacere. (Ier 13,23) Nam per pravam consuetudinem diabolus sic tenet peccatorem, sicut anceps falconem per corrigiam ne avolet. Sed contra hoc impedimentum Maria Magdalena abiecta pristina consuetudine promptam et fervidam se in bono fecerat. Unde dicitur de ea in Evangelio: quae erat, quasi diceret Evangelista: prius erat peccatrix, inimica Dei, mancipium diaboli, sed non modo.

Tertium impedimentum verae poenitentiae est concupiscentiae carnalis magnitudo, ex qua homo distrahitur ad diversa concupiscenda. Aliquando homo concupiscit divitias, aliquando honores, aliquando vindictam, aliquando longam vitam, aliquando voluptates, et sic non est pax in tali homine. Quia misera caro sic subiugavit animam, ut nec respirare permittit secundum Dei voluntatem, sed tamquam mortuam portat ad tumultum inferni. Sed contra hoc Maria Magdalena recolligens se in anima carnalem appetitum superante uno et summo bono, id est Deo adhaeserat. Quia unum est necessarium, exquo in se pacata fuerat. Unde dicit Evangelista de ea, id est civitate: Civitas enim dicitur civium unitas.

Quartum verae poenitentiae impedimentum est bonitatis falsa aestimatio. Quando enim peccator se aestimat innocentem, non reflectitur ad poenitentiam, sicut infirmus non reputans se aegrum spernit medicinam, ideo non sumatur, neque peccator, nisi prius recognoscat peccatorem se. Hoc enim est initium salutis peccatoris. Alioquin dicetur ei illud Math. IX.: Non est opus valentibus medicus, sed male habentibus. (Mt 9,12) O Deus Omnipotens, quam multi pleni iniquitate se non recognoscunt, quin potius cum Deo contendunt, si quid adversitatis eis contigerit, de quibus dicitur Hiere. II.: Dixisti innocens et absque peccato ego sum et propterea avertatur furor tuus a me. Ecce ego iudicio contendam tecum eo, quod dixisti: non peccavi (Ier 2,35), dicit Dominus. Sed contra hoc Maria Magdalena habuit veram de se aestimationem se peccatricem reputando et dignam morte. Ideo dicit Evangelista: Erat peccatrix.

Tertia namque quaestio, ex qua videbitur Mariae Magdalenae poenitentiae forma est, quae est operatio [os 059. c. 07.] ad salutem necessario dispositiva. Et respondetur ex evangelio, quod quattuor operationes sunt necessariae ad salutem, cuilibet salvari volenti, quas habuit beata Maria Magdalena, scilicet:

Prima est viae salutis inquisitio Secunda est animi praeparatio Tertia est malorum actuum abominatio Quarta est vera sui humiliatio.

Primam operationem necessariam dixi viae salutis inquisitionem, sicut beata Maria Magdalena Christum sollicite quaesivit et invenit, ideo dicit Evangelista de ea: Ut cognovit, quod Iesus accubuisset in domo pharisaei. (Lc 7,37) Sic peccator postquam cognoverit suum statum periculosum, debet quaerere Christum, fontem misericordiae viriliter et inveniet. Quia per se dicit Lu. XI.: Quaerite et invenietis, petite et accipietis, pulsate et aperietur vobis. (Lc 11,9) Et propheta ad hoc incitat dicens: Quaerite Dominum, dum inveniri potest, invocate eum, dum prope est (Is 55,6), quasi diceret quia postea non invenietis eius misericordiam.

Secunda ad salutem necessaria operatio est animi poenitentis praeparatio. Postquam enim peccator viam salutis quaesitam invenerit, oportet, ut se praeparet, quomodo in ea incedat. Ideo dicit Salomon Ecci. II.: Fili, accedens ad servitutem Dei, sta in iustitia et timore et praepara animam tuam ad tentationem, deprime cor tuum et sustine et inclina aurem tuam, et suscipe verba intellectus. (Sir 2,1-2) Hanc operationem habuisse insinuat Evangelista beatam Mariam Magdalenam, quia dicit, quod attulit secum alabastrum unguenti, et significat devotam voluntatem serviendi Deo.

Tertia ad salutem necessaria operatio est malorum actuum abominatio, postquam enim peccator incipit incedere in via salutis inventa, debet erubescere de priori mala vita considerando, quod nullius utilitatis fuerat. Unde ad Ro. VI. dicitur: Quem fructum habuistis, tunc in illis, in quibus nunc erubescitis. (Rm 6,21) Nam finis illorum mors est. Hoc habuisse Evangelista narrat Mariam Magdalenam in eo, quod stabat retro erubescens coram faciem Christi, stare tamquam peccatrix. Hinc Gregorius : Ecce quia turpitudinis suae maculas aspexit, laudando ad fonte [os 059. c. 08.] misericordiae cucurrit. Convivantes non erubuit, nam quia semetipsam graviter erubescebat intus, nihil esse credidit, quod verecundaretur foris. Contra hoc faciunt multi poenitentes, qui de peccatis etiam confessis gloriantur, et gloriando mortificata vivificant.

Quarta ad salutem necessaria operatio est vera sui humiliatio, postquam enim peccator erubescit de malis actibus, necesse est, quod humilietur se vilem reputando, quia numquam vilior res est, quam peccator. Iuxta illud Hiere. II.: Quam vilis facta es nimis iterans vias tuas! (Ier 2,36) Profundam profecto humilitatem haec sancta Maria habuit, quia de ea Evangelista dicit, quod posuit se secus pedes Iesu, lacrimis coepit rigare pedes eius et capillis tergebat. (Cf Lc 7,38) O quam iocunda lotio animae est lacrima! Unde Isidorus: Una lacrima de puro corde procedens totum ignem inferni extinguit. Lacrima enim puri cordis pro baptismo reputatur. Et quia haec sanctam viam salutis iniquitatem invenerat, animam praeparaverat. Mala facta erubuerat, veraciter se humiliaverat, ideo de omnibus criminibus iuxta pedes Iesu satisfecit. Unde Gregorius de ea dicit : Oculis terrena concupierat, sed hos iam Deo per poenitentiam conterens flebat. Capillos ad compositionem vultus exhibuerat, sed iam capillis lacrimas tergebat. Ore superba dixerat, sed pedes Domini osculans hoc in Redemptoris sui vestigia figebat. Quot ergo in se habuit oblectamenta, tot in se invenit holocausta. Convertit ad numerum virtutum, numerum criminum, ut totum Deo serviret in poenitentia, quicquid Deum contempserat in culpa. Haec ille.

Modus enim suae conversionis ad Deum talis esse potuit, cum vanitati se totam dedisset, diversisque peccatis et publicis etiam infamata. Non curans de sua [Maria Magdalena] nobili prosapia audivit forte a sorore sua, Martha vel ab alia dicente: “O si, domina fuisses tu in praedicatione boni Iesu Veri Messiae, audisses Dei mirabilia!” Et quia curiosa erat, inducta ivit ad sermonem Domini, qui videns eam vitiis plenam coepit tam dulciter loqui foris intus illuminare [os 059. c. 09.] gratia dicendo forte: “ O misera, cur te sic vanitati dedisti, cur animam tuam aeternis cruciatibus obligasti, cur Deum Verum sic contempsisti? Consumentur statim pauci dies tibi concessi, et quis demum erit finis vitae tuae? Revertere perdita anima ad me, fontem misericordiae! Ecce dulciter voco, ulcisci dissimulo, gratiam et gloriam promitto, pro te mori volo.” Haec et his similia haec beata audiens amaritudine replebatur, quia considerabat, quam multa, quam magna peccata commiserat, quanta bona amiserat, quanta pericula incurrerat. Coepit flere compuncto corde, sicque domum rediens coepit capillaturam evellere, ornatum suum abiecere, serta proiecere flens et dicit: “O Deum vivum Iesum ubi inveniam, surgam et inverecunda quaeram.” Et ut cognovit, ut recubuisset in domo Simonis leprosi, lugubri veste induta arripuit alabastrum unguenti, cucurrit ad convivium non vocata et stans retro secus pedes Domini coepit devote unguento liquido, quasi a qua roseacea ungere sanctum caput eius. Et prostrata ante pedes Iesu lachrimis rigabat sanctos pedes et capillis extergebat ac osculabatur.

O Maria Magdalena, quid facis? Quem thesaurum reperisti? Tamen antea non consueveras flere, sed ridere, non te humiliare, sed superbe incedere. O peccatores, haec est forma verae poenitentiae. Haec est illa Maria, cui Dominus omnia peccata remisit, quam a Pharisaeo sorore et Iuda proditore excusavit, cui resurgens primo apparuit. Haec est illa Maria, quam Dominus de peccati remissione assecuravit. Dicit Lyra : Maria autem erat, quae unxit Dominum unguento. (Ioh 11,2) O, de ista Maria sancti varie loquuntur, Hieronymus autem et Chrysostomus dicunt istam fuisse aliam, quam Lucas scribit c. VII. Unde illa dicitur peccatrix, haec sancta et honesta, et propter hoc nomen illius tacetur ibidem. Istius autem nomen hic exprimitur, ut dicunt isti, quod ambae mulieres fecerunt simile fanctum, sed illa fecit ex compunctione, ista ex devotione, Gregorius vero et Augustinus dicunt contrarium. Dicit tamen Augustinus, quod ista Maria bis unxit Dominum [os 059. c. 10.] ex hoc loco sumens argumentum, quod dicitur hoc, quod unxit loquendo de praeterito. Ibi enim non dicitur, quod unxerit caput, sed in sequenti capite dicit, quod unxit caput Domini. Prima igitur unctio fuit ex contritione, quam Lucas declarat diffuse. (Lc 7,37 sqq) Secunda vero ex devotione, quam Ioh. c. XII. (Ioh 12,3 sqq) describit. Et Matth. XXVI. (Mt 26,6 sqq) et Marci XIV. (Mc 14,3 sqq) Consuetudo etiam Ecclesiae tenet, quod eadem fuit mulier, quae hic dicitur soror Lazari. Haec ibi. Unde potuit fieri, quod etiam Lu. VII. unxerit caput Iesu, licet non exprimat Evangelista.

Secundum documentum notemus perfectorum normam per gratiam in bono proficiendi, licet enim in bono homo omnibus bonis possit proficere, perfectius tamen per tria bona, scilicet:

Primo per Dei perfectam dilectionem Secundo per Dei contemplationem Tertio per operis boni promptitudinem.

Primo dixi, quod quilibet perfectius proficere potest per Dei dilectionem perfectam. Dilectio vero Dei perfecta secundum Iohannem Ianuensem in dupliciter potest intelligi. Uno modo ex parte diligibilis. Alio modo ex parte diligentis.

Ex parte quidem diligibilis dilectio perfecta est, ut diligatur aliquid, quantum diligibile est. Deus autem tantum est diligibilis, quantum bonus est. Bonitas autem eius est infinita, ideo infinite diligibilis est, nulla autem creatura potest eum diligere infinite, cum quaelibet ceratura sit finita. Et secundum hunc modum nullius creaturae, id est nec angeli, nec hominis potest esse dilectio perfecta, sed solum dilectio Dei, quae dicitur Spiritus Sanctus, qua seipsum diligit.

Ex parte vero diligentis dilectio dicitur perfecta, quando aliquis secundum totum suum posse diligit. Quod quidem contingit tripliciter. Uno modo sic, quod totum cor hominis actualiter feratur semper in Deum, et haec est perfectio dilectionis patriae, ubi vident angeli et homines Deum semper dulcem, suavem etc. Invia vero praesentis vitae propter humanam infirmitatem non possumus semper cogitare de Deo et moveri in ipsum. Alio modo dilectio est perfecta ex parte dilectionis, ut studium suum totum deputet ad vacandum Deo et rebus divinis praetermissis aliis, nisi inquantum necessitas praesentis [os 059. c. 11.] vitae requiritur. Et est perfectio dilectionis viae, quae non est communis omnibus. Tertio modo dilectio Dei est perfecta ex parte diligentis ita, quod si non actualiter, saltem habitualiter totum cor suum ponat in Domino, ut nihil cogitet vel velit, quod esset divinae dilectioni contrarium. Et has duas perfectiones habuit beata Maria Magdalena, quia totaliter se deputaverat divinis rebus nihil poenitus volens, quod esset contrarium divinae dilectioni. Quod patet ex evangelio, ubi dicitur, quod Pharisaeus videns, qui vocaverat Christum ait intra se: “Hic si esset propheta, sciret utique quae et qualis est mulier, quae tangit eum, quia peccatrix est.” Et Iesus dixit ad eum: “ Simon, habeo aliquid tibi dicere.” At ille: “Magister, dic!” Et Iesus: “Duo debitores erant, cuidam feneratori unus debebat denarios quingentos, et alius quinquaginta. Non habentibus illis unde redderent, donavit utrisque. Quis ergo eum plus diligit?”, qui respondit: “Aestimo, quia is, cui plus donavit etc.” (Lc 7,39 sqq) Dico tibi remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit multum, id est perfecte, cui autem minus dimittuntur, minus diligit.

Sed quomodo hoc verum est, ergo plus peccemus, ut plus diligamus Deum? An Magdalena plus Deum diligit, cui multa sunt dimissa, quam Christi Mater, cui nihil est dimissum? Respondetur secundum Bonaventuram, quod pro remissione peccati Magdalena plus diligit, quam Christi Mater, quia huic nihil dimissum est. Sed pro innocentia super omnes homines diligit Beata Virgo Deum, quam praeservavit ab omni peccato, pro quae Magdalena non diligit, quia eam non praeservavit, sed in multa cadere permisit.

Secundo homo potest proficere perfecte Dei contemplatione, quae consistit in meditatione divinae bonitatis, et dispositione creaturarum. Ac in devota oratione et auditione verbi Dei, quam sibi haec praeelegerat. Dulciter enim audiebat Christi verba, ideo Salvator commendavit eam. Lu. X. dicit: Maria optimam partem elegit, quae non auferetur ab ea (Lc 10,42), quia Dei contemplatio hic incipit et in patria non deficit, sed potius perficietur.

Tertio homo potest perfecte proficere per boni operis promptitudinem. Hanc habuit [os 059. c. 12.] beata Maria Magdalena, quae continue sequebatur Christum ministrans ei de facultatibus suis, sequebatur tam suaviter, ut recedentibus apostolis tempore passionis Christi ipsa morientem intuebatur et mortuum plangens sepelivit, Ac sepultum conabatur unguento ungere. Ideo prima meruit Christum resurgentem videre, demum in caelum ascendenti animas lucrari, quod multum acceptum est Deo. Unde Gregorius : Nullum sacrificium acceptabilius Deo offertur, quam lucrum animarum. Pro quibus beata Maria Magdalena quomodo prompte laboravit, patet in sua legenda. Rogemus igitur Dominum, ut per merita etc. [os 069. c. 13.]