Ad beatae Margaretae honorem haec verba dici possunt a Spiritu Sancto inclinante eam ad sapientiam, castitatem et fidei veritatem. Unde dicit: Audi divinum instinctum, et vide castitatis decorem, ac obliviscere domum Patris tui gentilem, quia rex regum Christus concupiscet decorem tuum. Licet enim omnes iustos ille rex regum diligat, tamen specialiter diligit virgines. Iuxta illud Prover. XXII.: Qui diligit cordis munditiam, habebit regem amicum. (Prv 22,11) Et hoc propter quattuor, videlicet: [os 056. c. 01.]

Primo propter veram prudentiam Secundo propter divitiarum copiam Tertio propter sanitatis elegantiam Quarto propter nimiam complacentiam.

Primo dixi, quod Christus Dominus specialiter diligit virgines propter veram prudentiam. Nam verae virgines raro et cum prudentia loquuntur. Unde Hieronymus: Sit sermo virginis prudens, modestus et rarus, quia verba bona loqui est signum bonitatis cordis. Iuxta illud Math. XII.: Ex abundantia cordis os loquitur. (Mt 12,34) Debet igitur virgo tacere. Ideo dicitur: Audi, filia! Si vero necessitas cogerit loqui, tunc cum prudentia, ut dicere possit illud Ps.: Os meum loquetur sapientiam. (Ps 48,4) Ut qui audiunt, respondere possint: Diffusa est gratia in labiis tuis (Ps 44,3), propterea benedixit te Deus in aeternum.

Secundo Christus Deus specialiter diligit virgines propter divitiarum copiam, id est virtutes. Sicut temporaliter homo dives elegit divitem sponsam, sic spiritualiter Christus Dominus plenus gratia et virtute virtuosas virgines sibi elegit. Debet enim habere humilitatem, cum Beata Virgine ut dicat et ipsa: Respexit humilitatem ancillae suae. Nam Mariae virginitas Deo non placuisset, si humilis non fuisset. Item debet habere Dei caritatem, sine qua etiam virginitas non est Deo accepta. Unde Bernardus: Castitas sine caritate est sicut lampas sine oleo. Subtrahe oleum, et lampas non lucet. Tolle caritatem, et castitas non placet. Hinc et Gregorius dicit: Antiquus inimicus castitatem sine charitate non timet, quia ipse nec carnem praeemit.

Tertio Christus Dominus specialiter diligit virgines propter sanitatis elegantiam. Inter sanitatis autem signa praecipuum est agilitas, scilicet ad bona opera. Sicut enim vir non eligit sibi libenter sponsam paralyticam, leprosam vel claudam, sic spiritualiter non libenter acceptat illam, quae diu dormit, laute comedit et [os 056. c. 02.] claudicat mane ecclesiam visitando et post prandium choream.

Quarto Christus Dominus specialiter diligit virgines propter nimiam complacentiam, quia sibi multum placet virginitas, quia tales toto corde possunt ei servire, ut dicit Apostolus: Virgo enim cogitat, quae Domini sunt. Et illas diligit praecipue, quae ob Christi amorem perpetuam virginitatem volunt servare, quia dicit Augustinus: Felicior mihi videtur mulier nupta, quam virgo nuptura. Habet enim illa, quod ista cupit; illa uni placere cupit, ista multis. Talibus etiam si in virginitate moriantur, non dabitur aureola virginum, quia non habuerunt propositum servandi virginitatem, sed illis dabitur, quae cum proposito perpetuae virginitatis moriuntur. Et tales Christus multum diligit, quod patet per Hieronymum, qui dicit, quod in omni sexu et gradu pudicitia obtinet principatum. In sexu enim masculino Christus virginum sponsus, in feminino Beata Virgo, in gradu prophetarum Iohannes Baptista, in gradu praedicatorum Paulus, qui in sigillo papae anteponitur Petro. In gradu evangelistarum Iohannes, in gradu martyrum Stephanus. [Editio: hi versus editionis denotati sunt.] Et propter ista inclinat ad se virgines dicens: Audi, filia et vide et inclina etc. In quibus quidem verbis beata Margareta a tribus optime commendatur, scilicet:

Primo ab auditus inclinatione, ibi: Audi, filia et vide Secundo a domus distinctione, ibi: obliviscere populum tuum et domum Tertio a sui cruciatus acceptatione, ibi: et concupiscet rex decorem.

Primo dixi, quod beata Margareta commendatur ab auditus inclinatione, quia dicitur: Audi, filia et vide et inclina aurem tuam, ac si dicatur ei a Domino: “Si vis mihi placere, tunc ama silentium, considera et vide loquacitatis periculum, et inclina aurem tuam ad verba mea.” Haec enim tria implevit beata Margareta, videlicet:

Primo auditum custodivit Secundo periculum loquacitatis consideravit Tertio Dei verbum attente audivit. [os 056. c. 03.]

Primo dixi, quod beata Margareta auditum suum bene custodivit. Non enim curavit dare auditum verbis subversionis suggerentium intelligens illud Ezech. II.: Increduli et subversores sunt tecum. (Cf Ez2,6) Contra quorum blanditias ad modum aspidis obturabat cauda aures, id est considerabat at fragilitatem mortem, et sic praecipua suggerentium verba declinabat. Sic enim legitur de ea [sancta Margareta], quod orta fuit de civitate Antiochiae, filia Theodosii gentilium patriarchae. Quae nutrici Christianae traditur, et ad adultam veniens aetatem baptizatur, et cum blanditiis a fide averti non posset, a patre exosa habebatur valde, sed ipsa in Christi fide firma obliviscens populum suum et domum patris sui pascebat oves nutricis suae, ut sic suum auditum perfecte custodiret. Custodiebat enim suum auditum propter tria, videlicet:

Primo propter devotionis conservationem Secundo propter daemonis subiugationem Tertio propter mentis purgationem.

Primo enim suum auditum custodiebat propter devotionis conservationem. Nam per auditum multiloquii vel turpiloquii etc. saepe amittit anima suam devotionem, quae intendebat vacare divinis. In huius figura habetur Levit. XXIII.: Non acceptabit Dominus (Cf Lv 23,11), qui offert ei animal habens aurem amputatam. Ille habet aurem a Domino amputatam, qui cuilibet illicito sermoni habet apertam. Unde saepe fit, quod ex auditu vanorum sermonum negligitur oratio missarum auditio et praedicatio. Hinc est, quod sancti patres in monasterio ordinaverunt silentium, ne mens impediatur a devotione.

Secundo beata Margareta custodiebat suum auditum propter daemonis subiugationem. Nam per turpium auditum homo efficitur servus diaboli, ut ducat eum, quo vult, ne possit evadere, sicut facit carnifex de porcis emptis, cum eos ad terram suam ducere vult. Carnifex habet ad hoc aptos canes, qui insequuntur [os 056. c. 04.] illos, qui vellent ad suam terram redire, et capiunt per aures eos pro voluntate sua, ad carnificem, ut interficiat reducunt. Sic canes diaboli sunt detractores, susurrones, adulatores, turpiloqui, qui per aures capiunt eos, qui ipsorum verba libenter audiunt. Et adducunt eos ad carnifices infernales occidendos. In figura huius habetur Exo XXI. c.: Qui volebat possidere hominem servum perforabat ei subula aurem. (Cf Ex 21,6) Et exquo habebat aurem perforatam, erat ei servus sempiternus. Sic homo quamdiu habet aurem perforatam ad mala et vana verba, est servus diaboli, unde tamquam bos per aurem ducitur ad trahendum iugum sui domini. Sed beata Margareta nec blandis promissionibus, nec terroribus permisit aures suas capi. Nam cum sanguis recens ex eius [sanctae Margaretae] carne deflueret, etiam pagani compatiendo dicebant flentes super eam: “O Margareta, vere te dolemus, quia tuum corpus tam crudeliter laniari conspicimus! O qualem amisisti pulchritudinem propter tuam incredulitatem, iam vel saltem crede, ut vivas!” Quibus illa: “O mali – inquit – consiliarii, recedite et abite haec carnis cruciatio est animae salvatio.”

Tertio beata Margareta custodiebat suum auditum propter mentis purgationem, qui enim non custodit auditum, efficitur immundus. Unde Oseae VIII.: Ephraim quasi vas immundum in nationibus (Os 8,8), quia vas, quod non habebat operimentum, erat immundum secundum legem Moysi, Nume. XIX. (Cf Nm 19,15) Sic quando auris non clauditur verbis vanis. Hinc dixit quidam patrum, quod homo habens inimicum, qui consuevit per fenestras sordes proicere, debet fenestram claudere. Fenestrae sunt aures, quae turpibus debent clausae esse. Iuxta illud Hiere. IX.: Mors intrat per fenestram nostram. (Cf Ier 9,21) Beata igitur Margareta claudendo aures turpibus et seductoriis [os 056. c. 05.] verbis animae puritatem conservavit.

Secundo beata Margareta periculum loquacitatis consideravit, et sic aurem Domino inclinavit. Nam incauta loquacitas tribus generibus hominum specialiter nocet. Primo nocet loquenti, quia aufert gratiam de corde loquacis. Unde Bernardus: Levis res sermo, sed graviter vulnerat gratiam ex corde evacuando. Secundo nocet ei saepe, cui loquitur, quia eum frequenter ad iracundiam, luxuriam, rapinam, furtum, usuram etc inclinat. Hinc Proverb. X.: Os stulti confusio in proximum est. (Prv 10,14) Tertio nocet ei, de quo loquitur, quia ei detrahit et inde saepe oriuntur odia, rixae, homicidia. Ecci. XXVIII.: Multi ceciderunt in ore gladii (Sir 28,22), scilicet morte corporali, sed non sic, sicut per linguam, quia cadunt morte aeternali. O quot homines per incautam loquelam amiserunt Dei gratiam, et proximos incitaverunt ad malitiam! O quot incurrerunt propter loquelam mortem aeternam! O quot blasphemaverunt Deum viventem et detraxerunt Dei dilectis amicis!

Ut autem aeternam mortem evadere possis, observa hanc discretionem in loquendo, quam beata Margareta observavit. Primo enim cum loquebatur, considerabat, cur loquebatur. Unde Hieronymus: In pondere verborum probatio extitit humanae vitae. Disce igitur, o homo a beata Margareta, quod antequam loqui incipias, examina conscientiam tuam, quare loqueris! Scilicet odio aut amore ad Dei honorem vel proximi aedificationem, et utrum verba tua sunt arguenda iusto Dei iudicio an non. Quia dicitur Ecci. VII.: Ne temere, quid loquaris, nec cor tuum sit velox ad proferendum sermonem. (Ecl5,1) Dicitur enim Matth. XII.: De omni verbo otioso, quod homines locuti fuerint reddent rationem in die iudicii. (Cf Mt 12,36) Secundo beata Margareta considerabat, quis [os 056. c. 06.] loquebatur, utrum praelatus an subiectus, doctus vel indoctus, infidelis aut Christicola. Nam infideli prudenter respondebant, et fideli humiliter auditum praebebat. Iuxta illud Ecci. XXXII.: Adolescens loquere in tua causa vix. Si bis interrogatus fueris, habebat caput tuum responsum. (Sir 32,10-11) Hinc Eccl. III.: Est tempus loquendi et tempus tacendi. (Ecl 3,7) Tertio beata Margareta considerabat, quomodo fuerat loquendum, dure an benigne, quia obstinati sunt dure increpandi, boni vero dulciter admonendi. II. Timoth. IV.: Argue, obsecra, increpa in omni patientia et doctrina! (II Tim 4,2) Unde ista Spiritus Sancti gratia plena beata Margareta considerabat periculum loquacitatis, ad quam proni sunt homines, praesertim mulieres, ideo aurem suam divinis eloquiis inclinabat. [Margareta] Verba etiam infidelis Olybrii [Editio: Holibrii] audiebat, ut videbat plena fallacia et deceptione.

Tertio beata Margareta verbum Dei attente audivit, inclinabat, siquidem aurem suam ad Dei verba audienda, in quibus est omnis salus Christiani hominis. Quia est verbum Dei tamquam speculum animae, Iac. I.: Audiens verbum Dei comparatur viro consideranti vultum nativitatis suae in speculo. (Iac 1,23) In speculo enim videt homo suam pulchritudinem et turpitudinem. Ubi sciendum, quod Deus fecit duo specula homini, in quibus se homo frequenter inspiciens spiritualiter se adornet, ut Deo placeat.

Primum speculum est conscientia, de qua Hugo dicit: In speculo quidem conscientiae omnis status hominis interior et exterior dinoscitur. Anima, quae sine speculo est, sine conscientia est. Sed heu, quia istud animae speculum in multis intantum obtenebratum est peccatis, ut etiam magna peccata in eo non videantur. Unde Augustinus in : Peccata – inquit – quamvis magna et horrenda, cum in consuetudinem venerint, parva aut nulla esse credantur adeo, ut non solum non occultanda, verumetiam diffamanda praedicandaque esse videantur. Quia laudatur peccator in desideriis animae suae, et quia [os 056. c. 07.] multi negligunt in hoc speculo se prospicere, ideo putant se sapientes, qui profecto stulti facti sunt nolentes discipuli humilis Christi esse, sed superbi diaboli aut mendacis Vergilii vel infidelis Aristoteles. [Editio: Arestotelis.] Item non audientes neque videntes suarum conscientiarum defectus et spirituales aegritudines, ideo non putant Christum Dominum Deum sibi fore necessarium. Iuxta illud Mat. IX.: Non est opus valentibus medicus, sed male habentibus (Mt 9,12), qui videlicet suos defectus pensando dolent.

Secundum speculum est Sacra Scriptura. Multi enim, qui suos defectus in speculo conscientiae non videbant, in isto speculo prospexerunt, sicut Maria Magdalena. Unde Gergorius in dicit: Sacra Scriptura mentis oculis nostrae quasi quoddam speculum opponitur, ut in eo interna nostra facies videbatur. Ibi enim foeda, ibi pulchra nostra cognoscimus. O quantum bonum est frequentare verbum Dei! Nam Salvator dicit rationem, cur peccatores aurem verbo divino non inclinant, propterea ait: Vos non auditis, quia non estis de ovibus meis. Et Ioh. VIII.: Qui ex Domino est, verba Dei audit. (Ioh 8,47) In Dei enim verbo videt homo suorum peccatorum turpitudinem, inferni paene acerbitatem et caelestis gloriae iocunditatem. Iac. I.: Estote factores verbi et non auditores tantum fallentes vosmetipsos. (Iac 1,22) Ille enim fallit seipsum, qui in Dei verbo videt turpitudinem suam et non emendat. Nam Salvator non simpliciter dixit beatos, qui audiunt verbum Dei, sed addidit: qui custodiunt. Luc. XI. (Cf Lc 11,28) Sic fecit beata Maragreta, quae neque blanditiis nec terroribus inclinari potuit a sensu verborum Dei, ideo beata extitit, quae audivit, vidit et aurem his inclinavit. Unde domum patris sui gentilis oblita fuit perfectissime.

Secundo beata Margareta commendatur a domus distinctione, quia dicitur de ea: Obliviscere populum tuum et domum patris tui, quae erat locuples, sed tamen infidelis et Christi inimica. Est enim notandum nobis, quod multiplex domus invenitur in Sacra Scriptura, scilicet [os 056. c. 08.]:

Prima domus familiae sive materialis Secunda domus carnis sive corporalis Tertia domus conscientiae sive spiritualis Quarta domus curiae caelestis sive aeternalis.

Prima namque domus est familiae sive materialis, quae est obliviscenda. Ideo dicit Ps.: Obliviscere populum tuum et domum patris tui, inquam tum videlicet a divino servitio retrahendo impediret. Unde dicit Salvator, Lu XIV.: Qui venit ad me et non odit patrem suum et matrem et uxorem et filios et fratres et sorores, adhuc autem et animam suam non potest meus esse discipulus. (Lc 14,26) Haec autem obliviscenda est, quia paucis diebus homo in ea est moraturus, iuxta illud Sap. II.: Exiguum est et cum taedio et tempus vitae nostrae. (Sap 2,1) Et Iob. XIII.: Homo natus de muliere brevi vivens tempore, repletur multis miseriis. (Iob 14,1) Haec igitur beata Margareta hanc patris sui domum cum omni opulentia et deliciis oblita fuit sciens, quod quicumque domum vel parentes ad peccatum inclinantes exosas hic non habuerit, introibunt in progenies patrum suorum. Et in aeternum non videbunt lumen, ubi patres vulpium erunt sepulti in inferno aeternaliter ibidem habitaturi, iuxta illud Ps.: Sepulchra eorum domus illorum in aeternum. (Ps 48,12) Ibi enim iam habitabat ille dives epulo in aeternum, qui sepultus est in inferno, quia domum suam divitiis et vitiis plenam obliviscendo non odiebat, quin potius induebatur purpura et bysso epulabatur, gaudebat, ducebat in bonis dies suos et in puncto ad inferna descendit. Iob XXI. (Iob 21,13) Qui homo fuit, sicut quilibet et nostrum, quod illi contigit et nobis eveniet, si tali via ipsum sequimur, quia iustitia Dei immutabilis perseverat. O quam beatus ille! O quam sapiens, qui considerat illud Ecces. II.: Magnificavi opera mea, aedificavi domum, plantavi vineam, feci ortos et pomeria. (Ecl 2,4) Et infra: Vidi – inquit -, quod in omnibus vanitas et afflictio et nihil permanere sub sole etc. (Ecl 2,11)

Secunda quoque domus est carnis sive corporalis, quae est contemnenda, quia dicit Apostolus Ro. VIII.: Si secundum carnem vixeritis, moremini. (Rm 8,13) Ille enim in domo carnis [os 056. c. 09.] vivit secundum carnem, qui dum et quantum vult, loquitur, quando et quantum appetit, comedit et bibit, quantum vult, dormit et quiescit, et sic mors intrat per fenestram ad talem domum carnis. Unde excitat Salvator dicens Lucae XII.: Si sciret patrefamilias, qua hora fur veniret, vigilaret utique, et non sineret perfodi domum suam. (Lc 12,39) Beati sunt servi illi, quos cum venerit Dominus, invenerit vigilantes, quoniam superbia omnia bona sua constituet eos. De negligentibus et delitiosis in domo carnis dicit idem Salvator: Servum autem inutilem eiicite in tenebras exteriores. (Mt 25,30)

Tertia domus est conscientiae sive spiritualis, quae est mundanda, et sic in ea quiescendum, iuxta illud Sap VIII.: Intrans in domum meam conquiescam (Sap 8,16), scilicet proficiendo vel defectus considerando. Et si aliquem defectum quis invenerit, faciat sicut mulier, quae amiserat unam dragmam ex decem, Lu. XV., quae accendit lucernam et evertit domum, et quaesivit diligenter, donec invenit, qua inventa gavisa est. (Cf Lc 15,8 sqq) Sic anima debet evertere, id est discutere domum conscientiae, ut inveniat dragmas decem, id est observantiam Decem Praeceptorum, sine quibus ad aeternam vitam pervenire nemo potest. Ut dicit Salvator Matth. XIX.: Si vis ad vitam ingredi, serva mandata! (Mt 19,17) Tunc enim unam de decem amittit, cum unum ex eis transgreditur, reinvenit, cum per poenitentiam satisfacit confitendo. Et ut melius inveniat, debet accipere lucernam accensam et non extinctam, id est quaerere confessorem scientiae, quia dicit beatus Augustinus: Qui vult confiteri, ut inveniat gratiam, sacerdotem quaerat scientem solvere et ligare, ne si circa se negligens fuerit, negligatur ab eo, qui salubriter monet, ut vitet caecum, ne ambo in foveam cadant. Debes igitur, o homo hanc conscientiae domum purgare et custodire, quia est multum pretiosa. Nam domus materialis ex tribus dicitur commendabilis et famosa, sic domus spiritualis, scilicet:

Primo ex nobilis inhabitatione Secundo ex cara emptione Tertio ex decenti adornatione. [os 056. c. 10.]

Primo enim dixi, quod domus materialis est famosa a nobilis inhabitatione Ut scilicet quando rex vel baro inhabitat aliquam domum, ex talis personae inhabitatione erit famosa. Sic domus conscientiae est pretiosa et famosa, quam rex regum et Dominus dominorum sic creavit, ut esset eius habitaculum in praesenti per gratiam et in futuro per gloriam. Unde I. Cor. III.: Templum Dei sanctum est, quod estis vos. (I Cor 3,17) Et Ioh. XIV.: Si quis diligit me, sermonem meum servabit et Pater meus diliget eum et ad eum veniemus et mansionem apud eum faciemus. (Ioh 14,23) Magna quippe est gloria huius domus, in qua ille rex angelorum habitat deliciose. Iuxta illud Prover. VIII.: Delitiae meae esse cum filiis hominum. (Prv 8,31) Sed heu, quidam stultissimi et aeterna morte digni ante talem et tantum regem gloriae claudunt ostium conscientiae, ne intret et ibi quiescat, et aperuit diabolo per consensum in peccatum. Alii vero dum rex gloriae quiesceret in sua domo incendunt super ipsum, et sic cum igne irae, avaritiae et fumo superbiae expellunt eum. De quibus dicit Ps.: Incenderunt igni sanctuarium tuum. (Ps 73,7) Alii insuper polluunt foetidissimo peccato luxuriae, de quibus conquiritur Ps.: Polluerunt tabernaculum nominis tui. (Ps 73,7)

Secundo domus materialis est commendabilis ex cara emptione, ut si domus emitur mille ducatis. Sic domus conscientiae est pretiosa, quia magno immo inaestimabili pretio est redempta. Unde Apostolus: Empti estis pretio (I Cor 7,23) magno, quod pretium declarat beatus Petrus I. Canonica I. c.: Non corruptibilibus – inquit – auro vel argento redempti estis, sed pretioso sanguine agni incontaminati Iesu Christi. (I Pt 1,18-19) Considera igitur, o homo pretiositatem tuae domus, scilicet conscientiae, et noli pro modica temporali delectationem vendere, quam tam caram et pretiosam iudicavit Altissimus Deus Pater, ut pro ea redimenda non misit angelum, non archangelum, non cherubin etc., nec patriarchas vel prophetas, sed filium unigenitum. Ioh. III.: Sic Deus dilexit mundum, id est animam, ut filium suum unigenitum daret, ut omnis, qui credit in eum, non pereat, sed habeat vitam aeternam. (Ioh 3,16) Ipse autem [os 056. c. 11.] Filius Dei Patris XXXIII annis cum mago labore et angustia eam quaerendo invenit. Et pro ipsa redimenda sanguinem fudit pretiosum, cuius una gutta pretiosior est terra, aere, caelo, sole, luna et stellis. Et ideo dicit Augustinus contra quinque haereses in persona Christi: Cum esses inimicus Patri meo, reconciliavi te per me et Patri meo reddidi te. Laboravi, sudavi et caput meum spinis subieci, sanguinem meum fudi, animam meam morti exposuit, lancea latus meum aperui, ut coniugeremte mihi, et tu divideris a me.

Tertio aliqua domus commendatur ex decenti ordinatione, ut si caris tapeciis et cartinis et aliis clenodiis et iocalibus adornetur domus. Sic domus conscientiae est pretiosa, quia est adornata virtutibus et gratia, quae sunt tam cara, quod thesauro totius mundi emi non possit. Immo totus mundus etiam angeli Dei talem vestem texere vel parare nesciunt, sed sola Sancta Trinitas, unde Ps.: Gratiam et gloriam dabit Dominus. (Ps 83,12) Hinc est, quod beata Margareta potius voluit mori, quam hanc domum foedare.

Quarta domus est curiae caelestis sive aeternalis, quae est appetenda. Hinc enim ut Apostolus dicit: Non habemus manentem civitatem, sed futuram quaerimus. (Hbr 13,14) Ideo dicit Ps.: Domine, dilexi decorem domus tuae, et locum habitationis gloriae tuae. (Ps 25,8) Cuius ratione subdit idem, quia inquit: Melior est dies una in atriis tuis etc. Idem: Inebriabuntur ab ubertate domus tuae, scilicet habitantes in ea. Hinc et II. Cor. V.: Si terrestris domus nostra dissolvitur, habemus domum non manufactam aeternam in caelis (Cf II Cor 5,1), in qua quidem sunt omnes in maxima dignitate. Iuxta illud Apoc. V.: Fecisti nos Deo nostro regnum et reges et sacerdotes regnabimus (Apc 5,10), scilicet ibi tota dulcedo, tota suavitas, pax et concordia, satietas et vita ibi abundantia omnis boni, ibi videbitur excelsus Deus facie ad faciem. Unde Gregorius in homilia: Si – inquit – consideremus, quae et quanta sint, quae nobis promittuntur in caelis, vilescunt animo omnia, quae habentur in terris. Et infra: Quae autem lingua dicere vel quis intellectus [os 056. c. 12.] capere sufficit illa supernae felicitatis, quanta sint gaudia angelorum choris interesse cum beatissimis spiritibus, gloriae conditoris assistere, praesentem Dei vultum cernere, incircumspectum lumen videre, nullo metu morti affici, incorruptionis perpetuo munere laetari. Et Augustinus in fine in persona Dei dicit: Ego ero his, scilicet in domo Dei exsistentibus, quicquid ab hominibus iuste desiderari potest. Ego ero his honor et gloria, salus et vita, victus et copia, pax et omne bonum. O filii Adam, laborate, ut hanc domum aeternaliter habitetis, modicus enim est labor, sed magnum praemium. Ideo dicit Augustinus: Si labor te terret, considera praemium. Ad magna praemia – ut dicit Gregorius – perveniri non potest, nisi per magnos labores. Non dicit graves, quia non est grave Deum diligere et proximum et mundum contemnere ac vitia cavere.

Tertio beata Margareta commendatur a sui cruciatus acceptatione. Placuit enim sua passione Dei Filio, ut patet in legenda etc. [os 056. c. 13.]