Ad laudabilem solemnitatem visitationis Gloriosae Virginis Mariae haec sacerrima Psalmi verba rationabiliter dicuntur. Sancta enim Ecclesia hodie recolit illum diem in honorem praefatae Virginis, quo sanctam cognatam suam Elisabeth [editio: Elyzabeth] visitavit cum Filio Dei in suo purissimo utero exsistente. Quem Iohannes in utero matris exsistens cognovit et tripudiavit, mater quoque eius inflammata Spiritu Sancto prophetavit. Virgo denique pia elevata mente Deum devote laudavit dicens: Magnificat anima mea Dominum. Nosque per Psalmum ad Dei devotam laudem invitat dicens: Magnificate Dominum meum etc. Ubi est nobis considerandum, quod illi, qui laudant Deum sunt in triplici differentia, scilicet:

Primo quidam magnificant cum daemone Secundo quidam laudant cum malo homine Tertio quidam exultant cum Maria Virgine. [os 054. c. 01.]

Primo namque quidam magnificant Deum cum daemone, et sunt illi, qui cum superbia orant, praedicant aut cantant seu elemosynam faciunt vel alia opera de genere bonorum exercent, in quibus quaedam Dei laus esse deberet, non propria. Quia in omni opere virtuoso duo sunt, scilicet laus et utilitas. Laudem de bono opere sibi reservavit dicens per Esa. XLII.: Gloriam meam alteri non dabo (Is 42,8), sed utilitatem bonorum operum facienti dedit, si partem Dei, id est gloriam sibi usurpaverit. Alioquin perdet utramque, de quibus dicit Ps. XLIX.: Peccatori autem dixit Deus: Quare tu enarras nomen meum et assumis testamentum meum per os tuum? (Cf Ps 49, 16) O, autem talis laudatio Deo displiceat, patet ex hoc, quia Christus a daemonibus se laudari non permisit, sicut dicitur Mar III., quod spiritus immundi, cum illum videbant, procidebant ei et clamabant dicentes: Tu es filius Dei et vehementer comminabatur eis, ne manifestarent illum. (Mc 3,12)

Secundo quidam laudant Deum cum homine malo, et sunt illi, qui in Dei laudem propriam delectationem quaerunt. Sicut suaviter cantantes in Ecclesia. Unde Bernardus in : Egi quidem miser ad sacra mysteria meam semper fregi vocem, ut dulcius cantarem. Magis enim delectabar in vocis modulatione, quam in cordis compunctione. Deus non quaerit vocis lenitatem, sed cordis compunctionem, dum enim populus a cantore mulcetur, Deus irritatur. Et nec talia placent Deo, quia dicit sanctus Bonaventura, quod: Si suavitas vocis flecteret magis, Deus delectaretur in instrumentis musicis, quae suaviter sonant.

Tertio igitur quidam exaltant Deum cum Maria Virgine, et sunt illi, qui recta intentione Deum laudant corde et ore. Ac alios ad Dei laudem invitant dicentes illud Apoc. XIX.: Laudem dicite Deo nostro omnes servi eius, qui timetis eum pusilli et magni. (Apc 19,5) Ubi dicit : Laudem dicere est bene operari. Laudem ergo dicite, quia estis ad hoc facti et ad id alios ad idem provocandum. Deut. XXVI.: Quas creavit in laudem, et nomen, et gloriam suam. (Dt 26,19) Et taliter solum laudant sancti et non peccatores. Quia [os 054. c. 02.] dicitur Ecci. XV.: Non est speciosa laus in ore peccatoris. (Sir 15,9) Ut igitur fructuose Deum laudemus, Virgo Beata invitat ad laudandum secum non cum peccatoribus, cum dicit: Magnificate Dominum mecum et exaltemus etc. In quibus quidem verbis sanctus Psalmus in persona Virginis Gloriosae duo nobis insinuat, scilicet:

Primo invitat ad Dei laudationem, ibi: Magnificate Dominum mecum Secundo dat de hoc modificationem, ibi: et exaltemus nomen eius.

Primo dixi, quod Psalmus in praemissis thematis verbis in persona Virginis Mariae invitat ad Dei laudationem perfectam, cum dicit: Magnificate Dominum mecum, ac si dicat: Non omnis laudatio Dei est ei accepta. Sed magnificate, scilicet corde et ore ipsum laudando, amando et ei gratias agendo. Ex quibus intelligere possumus, quod homines tripliciter laudant Deum, videlicet:

Primo quidam tantum ore Secundo quidam tantum corde Tertio quidam corde et ore.

Primo enim quidam laudant Deum suum tantum ore, utpote qui alta voce clamant cantando, vel aliquid ad Dei honorem facere praetendendo. Qui tamen interius in anima, non placent Deo. De quibus dicit Salvator Math. XV.: Hypocritae, bene prophetavit de vobis Esaias, scilicet ca. XXIX. dicens: Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me. (Mt 15,7-8) Quod verbum secundum Remigium sic exponitur: Hypocrita dicitur simulator, quia aliud opere simulat et aliud corde gestat. Sic populus Iudaicus hypocrita dicitur, quia sub honore Dei terrena lucra sibi cumulare cupiebat. Et secundum Rabanum sic exponitur: Iudaei Christum labiis honorabant, quando dicebant: Magister, scimus, quia verax es, sed cor eorum longe ab eis fuit, quando miserunt insidiatores, ut eum caperent in sermone. De huiusmodi Deum laudantibus dicit etiam Hugo de Sancto Victore : Cum in ecclesia ad opus perventum fuerit humilitatis, honestas diligentius observetur, ne ubi ante conspectum Dei venimus, ibidem deteriores [os 054. c. 03.] simus. Sunt enim quidam vagi oculis attoniti, habitu dissoluti, plana parietum prospicientes perlustrant, aliud cantant et aliud cogitant, id est choro sunt corpore, in foro mente. Et subdit ibidem: Si sic cantas, ut ab aliis laudem quaeras, vocem tuam vendis, et facis eam non tuam, sed aliorum.

Unde Beata Virgo Maria non cum cantu oris laudavit Deum, quia laudare Deum omnibus convenit, cantare autem non decet omnes, sed maiores, qui sunt in Ecclesia. Ut habetur Cuius ratio est, quia melior est modus provocandi homines ad devotionem per doctrinam et praedicationem, quam per cantum. Et ideo diaconi et praelati, quibus competit per praedicationem animos hominum ad devotionem provocare non debent cantibus insistere, ne per hoc a maioribus retrahantur. Unde beatus Gregorius ibidem dicit: Consuetudo est valde reprehensibilis, ut in diaconatus ordine constituti modulationi vocis inserviant, quos ad praedicationis officium et elemosynarum studium vacare congruebat. Sed certe modernis temporibus reprehensibiliores sunt quidam, qui nec cantant, nec praedicant, nec elemosynas dant, et utinam orarent devote et agerent Deo grates. Nam cantum ecclesiasticum, ut dicit Augustinus : Ambrosius in Ecclesia Mediolanensi primum instituit, ut tempore persecutionis ab arianis hymni et psalmi secundum morem partium orientalium in Ecclesia cantaretur, ne populus moeroris taedio contabesceret. Et ideo Virgo Gloriosa isto cantu ecclesiastico suum canticum non decantavit, sed pia voce simpliciter deprompsit. Verumtamen dicitur cecinisse secundum morem hominum loquendi, qui dicunt: sic canunt iura.

Secundo denique quidam laudant Deum corde tantum interius et non ore. Et talis laus Dei est principalis. Deus enim principaliter mente colitur et corde laudatur, dum Deus magnus pius misericors in se contemplatur. Quanto enim sincerius et intensius ac devotius contemplatur, tanto maior et incomprehensibilior in corde contemplationis erit. Iuxta illud Ps.: Accedet homo ad cor altum et exaltabitur Deus. (Ps 63, 7-8) Econtrario illorum cordibus, qui nihil de Deo ruminant, Deus nihil [os 0054. c. 04.] videtur. Iuxta illud Ps.: Dixit insipiens in corde suo: non est Deus. (Ps 13,1) Dixit, id est cogitavit, ideo tales offendunt Deum. Infringunt eius praecepta, quia non cogitant de Deo immenso, exquo oculis corporeis non vident.

O miser, o aeternis ignibus deputande! O aeterna praeda daemonum, nonne intellegis, quod tuam ipsius non vides et credis animam habere? Nonne scis, quod caelum et terra et omnia in eis contenta non a te sunt creata? Sed ab illo Omnipotenti Deo, a quo et anima tua, corpus, capillus et omnia tua. O si intelligeres, quomodo de illa ineffabili sapientia sua considerat omnes cogitatus tuos, ponderat si boni sunt, quanti meriti erunt, si vero mali, quanti tormenti. Insuper numerat omnes aspirationes et respirationes tuas ac gressus, iuxta illud Iob XXXI.: Gressus meos ipse dinumerat. (Iob 31,4) Lauda igitur Deum in corde tuo dicendo devotius illud Ps.: Benedic anima mea Dominum et omnia interiora mea nomen sanctum eius. (Cf Ps 102,1)

Tertio insuper quidam laudant Deum corde et ore similiter, id est exterius et interius dicendo illud Ps.: Benedicam Dominum in omni tempore, semper laus eius in ore meo. (Ps 33,2) Ubi tangit cordis et oris laudem. Dicit enim quaedam : Clama ergo voce, si est homo, qui audiat hoc, sed quia audit Deus, igitur benedic, id est lauda anima mea Dominum. Debet igitur anima Dominum laudare cum omnibus cogitationibus, cum omnibus affectionibus et cum omnibus viribus regratiando ei de beneficiis collatis. Nam creavit sine nostris meritis non tamen lapidem, non arborem, non denique vermem, sed sine nostra petitione hominem rationalem suae imagini similem.

Insuper nostram naturam induit, in qua sacra salutis instituit. Verbo et exemplo docuit, ut ad ineffabilem gloriam traheret. Nunc quoque vitam et alimenta ministrat, et si omnia creata pro modulo suo Deum laudant, sicut videmus aves volando, pisces natando, vermes reptando, quanto magis homines obligantur de tantis receptis beneficiis? Hinc Gregorius: Dignum – inquit – est semper Deo gratias agere, quia numquam cessat [os 54. c. 05.] benefacere. Et ideo Mater Dei Maria de filii sui incarnati beneficio gratias agendo corde et ore Deum laudando dicebat: Magnificat anima mea Dominum, et exsultavit spiritus meus in Deo salutari etc. (Lc 1,46–47) Unde talis laus cordis et oris valet ad quattuor, scilicet:

Primo ad excitandum affectum Secundo ad retrahendum conatum Tertio ad exsolvendum debitum Quarto ad provocandum proximum.

Primo dixi, quod laus cordis et oris valet ad excitandum affectum laudantis. Nam humanus affectus est tardus et a corpore ad terrena inclinat. Ideo necesse est cum divinis laudibus ipsum erigere, ut affectu et intellectu ascendat in Deum. Unde Ps.: Sacrificium laudis honorificabit me. (Ps 49,23) Ubi dicit: Nemo offert Deo sacrificium laudis et malus est, quia nemo Deum laudat, qui malus est. Si enim laudat et bene vivit, bonus est. Non enim laudat, si bene dicit et male vivit. Et subditur: Et illic, id est sacrificio laudis est iter, quia hoc sacrificium est via ad Deum. Quo itinere ostendam illi salutare Dei, id est Christum. Unde quantumcumque laudes Deum et magnifices, nihil ex tali laude tua Deus magis habebit. Quia est incommutabilis, ideo sua gloria numquam potest augeri vel minui, sed ab aeterno quam habuit semper eandem habet. Ideo laudans Deum non Deo, sed sibi proficit in devotione et suavitate Dei. Iuxta illud Ps.: Sicut adipe et pinguedine repleatur anima mea, et labiis exultationis laudabit os meum. (Ps 62,6)

Secundo laus cordis et oris valet ad retrahendum conatum laudantis a malis. Nam sicut dictum est: homo per divinam laudem elevatur in Deum et retrahitur ab his, quae sunt contra Deum. Secundum quod dicit Esa. XLVIII. c.: Laude mea infrenabo te, ne intereas. (Is 48,9) Refrenat autem Deus laudante se, ne peccet mortaliter tripliciter, videlicet beneficiis, flagellis et doctrinis.

Tertio laus cordis et oris valet ad exsolvendum Deo [os 057. c. 06.] debitum obsequium. Nam homo constat ex anima et corpore a Deo datis, ideo tenetur Deo, ut serviat secundum illud totum, quod a Deo habet. Ut videlicet non solum mente, sed et ore laudet Deum, hinc Esa. LXIII. c.: Miserationum Domini recordabor, laudem Domini super omnibus, quae reddidit nobis. (Is 63,7) Quasi diceret: Misericordias Domini mente revolvam et ore laudes recitabo, et laudabo eum super omnibus bonis ab eo datis. Et super omnibus malis a Deo indultis, quia fecit nobiscum secundum suam misericordiam magnam. Unde legitur, quod dum beatus Franciscus iret ad montem Alverne, ubi sacra stigmata recepit a Christo, et tam infirmitate corporis, quam labore itineris fatigatus sederet cum fratribus subtus quandam arborem, super quam avis philomela [editio: philomena] sedens cantabat. Cui beatus ait: “Soror philomela, ego et tu obligamur Deum laudare propter beneficia ab eo recepta. Ideo laudemus Deum alternatim, videamus, quis nostrum alterum superabit.” Incepit beatus Franciscus devote cantando Deum laudare et cessavit, protinus incepit et philomela. Et cum sic alternatis vicibus diu cantassent, superavit philomela beatum Franciscum, qui flens elevatis oculis in caelum dicebat: O domine Deus, ecce ista avicula in tua laude me superavit, cui tanta beneficia non praestitisti, sicut mihi, nec aeternam beatitudinem promisisti ei.

Quarto laus, cordis et oris valet ad provocandum proximum ad Dei laudem. Nam laus oris proximum audientem provocat ad laudandum Deum. Iuxta illud Ps.: In Domino laudabitur anima mea, audiant mansueti et laetentur. (Ps 33,3) Igitur propter excitandam populi devotionem institutus est Ecclesiasticus cantus, in quo omnis creatura invitatur ad laudandum Deum incipiendo a caelestibus dicendo: Laudate Dominum de caelis, laudate eum in excelsis! (Ps 148,1) Ad id etiam Ps. in persona [os 054. c. 07.] Virginis Mariae invitat dicens: Magnificate Dominum mecum corde et ore ipsum laudando. O quam beata anima! O quam felix lingua, quae cum Dei Genetrice Deum laudat, quia talis ad aeternam Dei laudem properat. Vae autem homini, qui Creatorem suum laudare negligit, ad quam creatus est. Iuxta illud Esa. XLIII.: Populum istum formavi, laudem meam narrabit. (Is 43,21) Hinc Augustinus : Quiquam beneficia Dei non videt, caecus est, nec laudat, ingratus est. Quisquis in laudando reluctatur, insanus est, immo insanissimus, quia per hanc Dei laudem potest pervenire ad vitam beatam. Secundum quod dicit Augustinus: Ipse Deus, qui est omnia in omnibus erit finis desideriorum nostrorum. Qui sine fine videbitur, sine fastidio amabitur, sine fatigatione laudabitur, hoc munus, hic affectus, hic actus procul dubio erit omnibus, sicut vita aeterna communis est omnibus. Igitur immola Deo sacrificium laudis et redde altissimo vota tua!

Secundo pars ex persona Virginis Mariae in praemissis thematis verbis dat de Dei laude modificationem, cum dicit: et exaltemus nomen eius in idipsum, id est in unum, quia Deus solus laudandus est absolute. Cuius ratio est, quia solus Deus est bonus essentialiter, iuxta illud Mar. X.: Quid me dicis bonum? Nemo bonus, nisi solus Deus. (Mc 10,18) Et dicit Philosophus : Laudabile est bonum. In cuius quidem laude modus a Beata Virgine in suo sancto cantico expressus est servandus, qui fuit quadruplex, scilicet:

Primo fuit fideliter et cum contemplatione Secundo fuit hilariter et cum recognitione Tertio fuit suaviter et cum gratiarumactione Quarto fuit perenniter et cum assensione.

Primus igitur modus laudandi Deum fuit fideliter et cum contemplatione. Ut enim audivit ab angelo Gabriele, quod cognata sua Elisabeth iam concepisset, abiit ad eam congratulans ei de Dei dono, et ut domum ingreditur, mox illam salutat. Quam salutationem audiens Iohannes [os 054. c. 08.] in utero sanctificatus et Spiritu Sancto repletus exsultavit, et mater eius Elisabeth Spiritu Sancto repleta Matrem Dei fore Mariam cognovit et protinus exclamavit dicens: Benedicta tu in mulieribus et benedictus fructus ventris tui. (Lc 1,28-29) Et unde hoc mihi, ut veniat Mater Domini mei ad me, ecce enim ut facta est vox salutationis tuae in auribus meis, exsultavit infans in gaudio in utero meo. Et beata, quae credidisti, quoniam perficientur ea, quae dicta sunt tibi a Domino. (Lc 1,43–45) Ex cuius verbis pia Mater Spiritu Sancto inflammata elevata in Deum tota mente coepit laudare Deum dicens: Magnificat anima mea Dominum, quasi diceret: Ego ex anima mea et spiritu meo, id est toto corde, tota voluntate laudo Deum de salutatione, quam Deus humano generi prophetavit.

Nunc video de me assumi, quod credo pro me debere offerri. Iam video tempus gratiae adesse et promissum patribus impleri, et attentius contemplans divinam maiestatem in se incomprehensibilem. Ideo potuit omnibus angelis et hominibus dicere: Magnificate Dominum mecum, et exaltemus nomen eius in idipsum, quasi diceret: Ego licet Mater Dei sim, tamen non sum sufficiens tantam maiestatem in se plene laudare, sed adiuvate me. Unde Bernardus: Magnitudinem Dei mecum praedicate, magnificate mecum, quia carnem iam de me pro nobis assumpsit. Magnificate mecum, quia sic Deus dilexit mundum, ut Filium suum daret unigenitum. Magnificate Dominum mecum, quia quem caeli capere non poterant in meo virgineo utero, conclusi. Magnificate mecum, quia quem desiderant angeli, quem exspectant patres sancti, in me et ex me est incarnatus. Igitur quicumque Deum desiderat fideliter laudare, contempletur divinam maiestatem, ubique regnantem omnia potentem, omnia gubernantem, omnia conservantem et talem ac tantum ad nos ex misericordia descendentem.

Secundo Beata Virgo in laude Dei modum habuit, quia laudavit ipsum hilariter et cum recognitione [os 054. c. 09.] sui. Dicit enim Apostolus: Hilarem datorem diligit Deus. (II Cor 9,7) Et ideo dixit Virgo Gloriosa in suo cantico: Et exsultavit spiritus meus in Deo Salutari meo. Unde dicit sanctus Thomas , quod illud gaudium, quod de Deo habetur est effectus felicitatis, spei et caritatis. Cuius ratio est ista, quia aliquis tribus modis gaudet de Deo.

Primo in se considerato, et istud gaudium efficit felicitas, ubi angeli et beatae animae vident ipsum facie ad faciem, non in aenigmate, et in speculo, sicut nos viatores. Et tale gaudium est ineffabile, quia angeli per Christum Dominum nostrum laudant maiestatem Dei, tremunt potestates, Cherubin quoque et Seraphin non cessant clamare una voce dicentes: Sanctus, sanctus, sanctus Dominus Sabaoth. Et isto modo laudabat Deum, exquo fuit viatrix.

Secundo modo aliquis gaudet de Deo exspectando in futurum illam ineffabilem conditoris visionem, et istud gaudium causat spes, quae est certa exspectatio futurae beatitudinis. Sic Beata Virgo super omnes mundi homines gaudebat de Deo certa de aeterna beatitudine.

Tertio modo aliquis gaudet de Deo praesentialiter contemplando, seu per gratiam praesentem fore intelligendo. Et istud gaudium causat caritas, per quam Deus in nobis habitat, et nos in Deo. Ut dicitur I. Ioh. IV.: Qui manet in charitate, in Deo manet. (I Io 4,16) Et quia Beata Virgo sentiebat Deum fore praesentem non solum per gratiam, sed etiam per carnis superbiam. Ideo hilariter gaudebat de eo et dicebat: Et exsultavit spiritus meus in Deo Salutari meo, quasi diceret: Exsulto non in temporali prosperitate, nec in mundiali vanitate, sed in Deo Salutari meo. Hinc Bernardus: Exsultavit, id est extra omnem creaturam et extra seipsam prae immensitate gaudii salutavit. Attamen humanam conditionem in se veraciter cognoscens subiunxit dicens: Quia respexit humilitatem ancillae suae, ecce enim ex hoc beatam me dicent omnes generationes. (Lc 1,48)

Unde Bernardus: Datur humilis per superba. Nam sicut per superbiam Evae habuimus damnationis sententiam, sic per humilitatem Mariae Salvatoris gratiam. Ideo dicit Augustinus: Audeo dicere, quod nec [os 054. c. 10.] placuisset virginitas Mariae Domino sine eius humilitate. Propterea exclamans dicit: O beata humilitas Mariae, quae Deum hominibus peperit, vitam mortalibus dedit, caelos innovavit, animas liberavit, propter quod Maria licet omnibus gratiis et virtutibus plena fuerit, tamen de humilitate specialiter se recognoscit. Bernardus: Magna virtus humilitas, cui facile se inclinat divina maiestas. Et Esa. ultimo: Ad quem respiciam nisi ad humilem quietum et trementem sermones meos. Quod Virgo recognoscens ait: Respexit humilitatem ancillae suae. Et prophetans subdidit: Ecce enim ex hoc beata me dicent omnes generationes. (Lc 1,48) Et merito, quia dicit Bernardus: Nihil nos Dominus habere voluit, quod per manus Mariae non transiit.

Tertio Beata Virgo in suo cantico hunc habuit modum, quod laudavit Deum suaviter et cum gratiarumactione dicens: Quia fecit mihi magna, qui potens est et sanctum nomen eius. Magna quippe secum fecit omnipotens Deus, dum eam ab originali et actuali peccato praeservavit, maius dum ex ea carnem assumpsit. Unde Hugo: Nihil umquam fuit maius, quam quod Deus homo factus est. De hoc beatus Ambrosius: Opus hoc excedit humanum sensum et intelligentiam, et quod non potest capere ratio, sed fidelis professio. Ideo exclamans Bernardus dicit: O magna dignitas Mariae facta illius mater, cuius Deus est pater, a saeculo non est auditum, quod sublimitas et utilitas convenirent in unum. Nihil Deo sublimius et limo utilius, et tamen Deus descendit in limum, quod miratur Esa. c. ultimo dicens: Quis umquam audivit talia vel vidit huic simile! (Cf Is 66,8) Quasi diceret: nullus. Quod filius sit Deus et mater virgo. Quae quidem divina beneficia ipsa verbo suaviter considerans et intelligens regratiabatur Deo. Exemplo igitur huius Virginis debemus Deo grati esse de acceptis beneficiis, quia dicitur : Revera homo de eo, quod possidet primum Deo gratias agat, qui cuncta largitur. Et Bernardus in : Nihil gratius danti ab accipiente potest rependi, quam si gratum habuerit, quod accepit. De ingratis dicit quidem Augustinus: Quod Deus dederat gratis, tulit [os 054. c. 11.] ingratis. Unde dicit seraphicus doctor Bonaventura libro , quod consideratio horum trium accendit in homine gratiarumactiones, scilicet:

Primum consideratio benivolentiae dantis Secundum consideratio negligentiae recipientis Tertium consideratio doni offerentis.

Primum dixi, quod in homine accendit gratiarumactionem est consideratio benivolentiae dantis. Si enim consideremus, Deum cum quanta benivolentia ipse summus omnium et immense dignitatis dat nobis largiter sua dona, a quo magnum esset, etiam si dignaretur cogitare de nobis. Modo non solum cogitat, sed etiam omnem pietatem et misericordiam erga nos ostendit. Ita ut admirantes dicamus illud Ps.: Quid est homo, quia magnificas eum (Iob 7,17), aut filius hominis, quia reputas eum? (Ps 143,3)

Secundum quod in homine accendit gratiarumactionem est consideratio negligentiae recipientis. Nos non meremur ipsius beneficia, qui sumus tam negligentes in eius servitio, immo abutimur eius beneficiis. Quid enim nos sumus, nisi pulvis et lutum, miseri inopes repleti multis miseriis, expositi omnibus periculis et sumus paene nihil, et tamen cum tanta utilitate Deo benefactori rebelles sumus, ut pro dilectione et beneficiis reddamus contumelias et contemptum. O quanta est Dei nostri pietas erga nos tantis miseriis circumdatos!

Tertium quod in homine accendit gratiarumactionem est consideratio doni offerentis pretiosi. Quia dat nobis gratiam, quae efficimur filii Dei vivi. Secundum quod dicit beatus Petrus: Magis – inquit – et pretiosa dona donavit nobis, ut essemus consortes divinae naturae. Quid hoc dono pretiosius, qui eo utilius excogitari potest? Haec Gloriosa Virgo attente regratiabatur. Cogitabat enim maiestatem Dei, qui benefecit cum humano genere, cogitabat incarnationis filii Dei utilitatem, ac propriae personae humilitatem. Ideo dicebat: Fecit mihi magna, qui potens est et sanctum nomen eius. Et misericordia eius a progenie in progenies timentibus eum. Fecit potentiam in [os 054. c. 12.] brachio suo, dispersit superbos mente cordis sui. Deposuit potentes de sede et exaltavit humiles, esurientes implevit bonis et divites dimisit inanes. (Lc 1,49 sqq)

Quarto Beata Virgo in suo cantico servavit hunc modum, quod laudavit Deum perenniter et cum assensione, revolvebat enim dicta prophetarum, ex quibus intelligebat promissionem de incarnatione filii Dei et firmiter sacris credebat scripturis. De quarum impletione ad aeternam laudem Dei se obligabat dicens illud Ps.: Benedicam Dominum in omni tempore semper laus eius in ore meo. (Ps 33,2) Et ideo in cantico ait: Suscepit Israel puerum suum recordatus misericordiae suae. (Lc 1,54) Sicut locutus est ad patres nostros Abraham et semini eius in secula. Et propter praemissa laus Virginis fuit Deo accepta et hominibus sic grata, ut quamdiu durat mundus, omni die ipsius laudis memoriam ecclesia facit in Vesperis decantando honorifice. Quia ipsa invitat ad hoc dicens: Magnificate Dominum mecum.

Magnificemus igitur et nos Deum etc. [os 054. c. 15.]